| |
 |
Van dal naar top
|
08 Februari 2010 | 14:00:33
|
Ik ben perfectionistisch. Wil alles - zowel op werk als daarnaast - graag goed doen. Soms leg ik de lat iets té hoog. Wil ik, tervergeefs, teveel ballen tegelijk in de lucht houden. Tel daar gierende hormonen bij op en het gemis van een geliefde collega en tadaa: welkom in het dal.
Ik kan goed alleen zijn, maar opeens voel ik me dan eenzaam. Dagen loop ik met m'n ziel onder m'n arm. Daar hebben we een andere eigenschap van mij: ik los dingen graag zelf op. Ik vertel niet graag dat het niet goed gaat of dat ik me rot voel. Vaak ook omdat ik op het moment zelf niet zie of weet wáárom het niet goed gaat. Dat inzicht komt vaak pas als het rotte gevoel na een paar dagen vanzelf wegebt. Of als ik er met iemand over gesproken heb.
En echt, laat ik dat nu eindelijk eens vaker en vooral eerder doen: aan de bel trekken. En, zoals mijn moeder zegt, liever zijn voor mezelf. Zeggen (toegeven) dat het niet gaat. Even pas op de plaats. En niet in plaats daarvan keihard doorgaan: werken-sporten-uitgebreid koken-keuken opruimen-de was doen-de administratie bijwerken-enz. Dat lukt me namelijk niet in belabberde toestand, waardoor ik me juist nog rotter ga voelen.
Ik zal altijd wel perfectionistisch blijven - dat zit nu eenmaal in me. Maar ik hoop echt met heel m'n hart dat ik er af en toe, wanneer ik het niet kan gebruiken, de scherpe kantjes van af kan halen. Dat maakt mijn leuke leven nog leuker en een stuk makkelijker. |
|
|
|
|
De rozige kussensloop
|
01 Februari 2010 | 11:23:16
|
Begin dit jaar bestelde ik bij H&M Home twee kussenslopen. Eentje met rozenmotief, de ander effen. Tot zover alles leuk.
De levertijd was een paar weken. Maar na een paar weken lag er nog geen kussensloop in mijn brievenbus. Gelukkig kun je met een Track & Trace code je pakketje volgen. Dus dat deed ik. Op 15 januari zag ik, terwijl ik op mijn werk zat, dat het pakketje was afgeleverd. Maar toen ik thuiskwam lag het er niet. En ook niet bij mijn buren. Na een paar dagen afwachten belde ik toch maar eens met H&M.
"Ik geef uw pakketje op als vermist," sprak de mevrouw van de klantenservice op z'n Jaap Jongbloed's. (Even tussendoor: laatst stond ik achter Jaap in de rij bij de kassa van de supermarkt. Op mysterieuze wijze was er een blikje kattenvoer tussen z'n boodschappen terecht gekomen. Hij overhandige het blikje aan de cassière met de woorden: "Uh, ik weet niet hoe dit blikje hier komt, maar ik heb geen kat. Dus." Dan weet u dat ook weer.)
"En dan bestel ik het weer opnieuw," vervolgde de mevrouw van de klantenservice. "Als u wilt kan ik het ergens anders laten bezorgen? Bij een Kiala Punt bijvoorbeeld. Er zit er eentje bij u in de buurt op weg X, bij een tankstation." Zo gezegd, zo gedaan.
Afgelopen donderdag kreeg ik een smsje dat ik mijn pakketje kon afhalen bij het Kiala Punt. Dus stapte ik zaterdag op de fiets. Naar het verkeerde tankstation. Vijf minuten later stond ik bij een ander tankstation. Dat ook geen Kiala Punt was. Blijkt weg X een Heel Lange Weg te zijn. Met Heel Veel tankstations. Een uur later (en ik overdrijf hier niet) stond ik bij het juiste tankstation. Blij stapte ik naar binnen.
"Ik kom mijn pakketje ophalen!"
"Uh, dat gaat helaas niet," begon de pompbediende. "Het systeem ligt plat, ik kan geen pakketjes meegeven." En hij maakte geen grapje.
Stond ik dan. Inmiddels anderhalf uur later. Met de slappe lach. Wat ik allemaal al niet doe voor twee kussenslopen van beide nog geen 5 euro.
Wordt vervolgd. Als het systeem van het tankstation het weer doet. |
|
|
|
Afscheid
|
28 Januari 2010 | 14:33:13
|
Als ik binnenkom is het eerste wat ik doe kijken of haar jas er al hangt. Hangt die er nog niet (wat meestal het geval is), dan is het mijn taak om koffie te zetten. Tegen de tijd dat de koffie pruttelt komt ze binnen. Kletsen we wat. Met koffie vertrekken we allebei naar onze eigen kamer. Maar daar zitten we nooit langer dan een uur alleen. We lopen bij elkaar in en uit, geven elkaar advies over eten, kleren, sporten, films, boeken, haar, make-up, het leven, mannen: we hebben het echt over alles. Oh ja, ook wel eens over het werk.
Vanaf aanstaande maandag hangt haar jas niet meer aan de kantoorkapstok. Nooit meer. Ze gaat voor zichzelf beginnen. En ook al vind ik het dapper, het is bovenal jammer. Natuurlijk houden we contact, maar het zal echt even afkicken worden om haar niet meer elke dag te zien en spreken. Vanavond is het afscheidsetentje. Ik voorzie nu al dat daar heel wat tranen gelaten zullen worden. Wat de kok ons ook voorschoteld, het zal dus niet zoutloos smaken.
***
Officieel ben ik natuurlijk veel te laat. Maar om het nieuwe logjaar te beginnen zonder gelukswensen voor 2010? Nee. Dus: bij deze. Een heel fijn jaar toegewenst! |
|
|
|
Kaarslicht
|
04 December 2009 | 18:28:21
|
Op de basisschool mochten we de week voor kerst een kaarsje mee naar school nemen. Het eerste halfuur van de schooldag bleven de lichten uit, werden de kaarsjes aangestoken en las de juf of meester een kerstverhaal voor. Ik nam jaar in, jaar uit het witte huisje van porselein mee, waar een waxinelichtje in kon. In het huisje zaten raampjes waar het kaarslicht mooi doorheen scheen en het had een schoorsteen waar soms wat rook uit kringelde. Ik kon er uren naar staren, zo mooi vond ik het. En vind ik het, want het huisje komt nog steeds elk jaar tevoorschijn tussen de kerstspullen van m'n ouders.
Nu, nadat ik al twee jaar niet meer thuis woon, heb ik dan eindelijk mijn eigen witte porseleinen huisje gekocht. Met kleine raampjes, sterretjes in het dak en een schoorsteentje. En ook al is officieel de Sint nog in het land, ik brand alvast een kaarsje in mijn kersthuisje.
|
|
|
|
Thank you, New York #2
|
03 November 2009 | 16:36:38
|
|
De eerste foto die ik schoot, om de hoek bij ons hotel. Elke keer als ik naar deze foto kijk voel ik weer wat ik voelde toen ik hem maakte: een wauw-ik-ben-in-New-York-gevoel. De lange straat, de inval van de zon, de yellow cab, mijn vaste Starbucks-filiaal: deze komt vergoot aan mijn muur te hangen.
Uitzicht op Manhattan vanaf de Brooklyn Bridge.
Uitzicht op Manhattan vanaf Ellis Island Ferry.
Indrukwekkend, het Vrijheidsbeeld.
Het zicht by night vanaf het Empire State Building.
En nog eentje vanaf het Empire State Building. Het hele felle licht in het midden is Time Square.
En zo zou ik nog uren door kunnen gaan. Ik heb eenmaal thuis altijd wel heimwee naar de plek waar ik geweest ben, maar deze keer slaat alles. God, wat wil ik graag nog eens terug! |
|
|
|
Thank you, New York
|
15 Oktober 2009 | 10:44:18
|
Mooi.
Geweldig.
Fantastisch.
Adembenemend.
Overweldigend.
Bruisend.
Bijzonder.
Echt, er is niet één woord wat de lading dekt. New York is alles. Hééft alles.
Bij het voor het eerst zien van de skyline uit het vliegtuigraampje kreeg ik van top tot teen kippenvel. Onwerkelijk, dat ik wat ik alleen ken van foto's en televisie, nu met eigen ogen zag.
De eerste dag schoot ik van elke straathoek en elk gebouw foto's. Het overvalt je, en alles is even mooi en geweldig. De tweede dag raak je al wat meer aan de imposante omgeving gewend, de derde dag voel je je er thuis (en blijkbaar straalde ik dat ook uit, het is een paar keer voor gekomen dat mensen míj de weg vroegen - en die wist ik ze dan nog te vertellen ook).
Van begin tot eind had ik van die geluksmomenten - onder de douche, bij Starbucks of in het pashokje bij Victoria's Secret - dat ik dacht: ik ben gewoon in New York! In Amerika! En het is supergeweldigleukfantastisch! En ikwilnooitmeerweg of, ook goed, volgendjaarzekerweer!
We zijn niet met de metro geweest, de stad is veel te bijzonder om onder de grond door te brengen. Lopend kom je een eind, en anders heb je binnen no time een yellow cap. Oh, het voelde zo cool om zaterdagmiddag, tijdens een heftige wolkbreuk*, bij gebrek aan een paraplu met een spijkerjasje boven m'n hoofd, een taxi aan te houden! Very Sex and the City.
In vijf dagen hebben we heel veel gezien. Central Park, Harlem, Greenwich Village, Times Square, Broadway, Ground Zero, Soho, China Town, Rockefeller Center, The Empire State Building, The Brooklyn Bridge, Grand Central Station, The Public Library, Ellis Island en The Statue of Liberty. Tussendoor shopten we hier en daar wat. Ontbeten we met light & fluffy pancakes of eggs. Dronken we koffie (Caramel Macchiato!) en lunchten we in stadparkjes (Bryant Park!). Aten we 's avonds downtown in achterafstraatjes en sliepen we heerlijk in de goddelijke kingsize boxsprings met genoeg kussens voor een heel weeshuis.
Het was zó fijn. Bij terugkomst was ik kapot, van de vliegreis, het vele lopen en de indrukken - maar tegelijkertijd ook compleet opgeladen. Thank you, New York!
* De enige bui die we gehad hebben. Voor de rest was het warm & zonnig! |
|
|
|
Ik leer het wel
|
01 Oktober 2009 | 11:55:14
|
Echt, jullie kunnen trots op me zijn. Ik, die voor elke vakantie veel te veel inpakt (en dan bedoel ik teveel in de zin van: bij thuiskomst er achter komen dat ik de helft niet aan heb gehad) , heb deze keer echt verrassend veel ruimte over in m'n koffer. Oké, ik geef toe, dat is natuurlijk alleen maar zodat ik me in New York drie slagen in de rondte kan shoppen, maar toch: ik kan het dus wel, praktisch inpakken. Hoe het me gelukt is? Een lijst maken. Van outfits. Voor de zes dagen dat we gaan mag ik van mezelf negen setjes meenemen. Die ik eerst uitschreef op m'n kladblok. Daarna hoefde ik alleen nog alles uit m'n kast te pakken en in de koffer te leggen. Echt, waar ik normaal lichtelijk gefrustreerd raak van m'n koffer inpakken werd ik er nu haast vrolijk van. Het is zó makkelijk. Waarom heb ik dit licht niet eerder gezien?(Vanmorgen vertelde ik enthousiast aan een collega over m'n werkwijze, blijkt zij het al jaren zo te doen. Had ze me wel eens eerder mogen vertellen dan.)
Alles is dus ingepakt. Op een boek na dan. Van haar. De columns die ze schrijft voor Volkskrant Magazine vind ik meestal wel grappig, en sinds ik afgelopen weekend het artikel las dat ze schreef over het tot stand komen van haar boek is mijn interesse helemaal gewekt. Dat ga ik dus nog even aanschaffen op Schiphol. En daarnaast natuurlijk Starbucks drinken. Om alvast in de stemming te komen.
Tot over een week! |
|
|
|
Count down
|
24 September 2009 | 12:15:11
|
Opeens het besef: nog een week. Een week tot mijn New York trip! Opeens, omdat er op het moment 1001 dingen spelen. Leuke en minder leuke. En eigenlijk kan ik over beide niet schrijven.
Wat ik dan wel kan melden?
- Dat ik eindelijk eens meer dan € 5 won in de Staatsloterij! Nog geen miljoen, maar wel winst: € 27.
- Dat ik van Broer en Schoonzus een nieuwe digitale camera kreeg, echt een super ding. Kon ik met mijn oude nooit een foto maken van mijn huis (dan kreeg ik de helft er niet op), nu kan dat wel. En daar zal vast een benaming voor zijn, maar die weet ik niet. Anyhow, ik ben er blij mee.
- Dat ik van Pap en Mam een nieuwe helm kreeg (omdat er iemand zo asociaal is geweest mijn zadel open te breken en daar mijn helm uit te jatten toen ik van een concert zat te genieten..) én een luxe high tea op een landgoed.
- Dat ik mijn helden Acda en de Munnik weer heb zien spelen en al weer kaartjes heb om ze opnieuw te zien.
- Dat ik jarig was! Dat u niet denkt dat iedereen mij zomaar out of the blue verwend met cadeaus. Ik ben nu een kwartje.
- Dat mijn verjaardagsfeest ontzettend leuk was. Echt, ik denk mijn beste feest tot nu toe.
- Dat mijn maag knort. Tijd om eitjes te bakken voor collega en mij. Doei!
|
|
|
|
Waarom...?
|
09 September 2009 | 16:35:51
|
...ben ik al anderhalve week verkouden? Heb ik keelpijn? Zit mijn oor dicht? En zegt mijn huisarts doodleuk: "het is een verkoudheid, gebruik neusspray, stoom en slik af en toe paracetemol als de pijn echt niet te houden is. Het gaat vanzelf over." Niet. Dus.
...fietsen sommige mensen alsof ze autorijden? En dan bedoel ik dus: terugschakelen als ze bij een stoplicht aankomen, in de eerste versnelling wegfietsen en dan na vier of vijf trappen doorschakelen. Ik vind dat irritant.
...vragen de kassameisjes bij Etos altijd bij het afrekenen of ik alles gevonden heb? In de meeste gevallen ga je toch pas naar kassa als je alles hebt? Dan is het toch niet logisch om daar te vragen of ik alles heb?
...laat ik een pak melk/yoghurt/suiker/pak koekjes vallen als ik net de keuken helemaal heb schoongemaakt? In dezelfde categorie: de boterham met pindakaas/pasta die altijd met de verkeerde kant naar beneden op de grond valt.
...kom ik twintig minuten te vroeg op mijn tandartsafspraak? Terwijl ik dacht ongeveer vijf minuten te vroeg te zijn? De controle duurde slechts vijf minuten, dus ik had met tien minuten weer buiten kunnen staan. Dat werden er nu 25.
...kan het boek In New York van Jan Tromp me maar niet boeien? Ik vind het eigenlijk tergend saai. Toch lees ik stug door, misschien wordt het nog wat.
Dat was het wel qua vragen voor vandaag. Mocht u nog met een dringende vraag zitten, dan hoor ik het graag. |
|
|
|
Oma, 91
|
02 September 2009 | 10:58:32
|
Iedereen was op vakantie, behalve Broer en ik. Broer had geen tijd, dus ging ik in mijn eentje naar Oma. Oma woont in een verzorgingstehuis, op een gesloten afdeling met ouderen die, net als haar, of compleet in de war of af en toe de draad kwijt zijn.
Bij binnenkomst zag ik het al, dit was geen goede dag. En waar ik al bang voor was, gebeurde. Oma herkende me niet. Ook niet toen ik tientallen keren mijn naam herhaalde en vertelde dat ik de dochter van haar zoon ben. Ik nam haar mee naar haar eigen kamer, dan konden we even rustig praten en zou ze het vast weer weten. Maar onderweg daar naartoe liep ze steeds weg. Toen ik haar weer uit een gang moest plukken en een arm om haar heen sloeg om haar zo zachtjes mee te voeren naar haar kamer keek ze me op een gegeven moment doordringend aan. "Mens! Volg me niet!"
En toen brak ik. Tranen liepen over mijn wangen. Wat moest ik? Weggaan? Een zuster erbij halen? Er was niemand te zien. Ik had zo met Oma te doen dat ik niet kón weggaan. Ik pakte haar schouders vast en legde nog eens uit wie ik was. En gelukkig kreeg Oma toen een helder moment. Ze zei dat ze me niet had herkend omdat ik zo groot was geworden. En begon toen vragen op me af te vuren. Hoe het me ging, hoe het op school ging, of ik al wist wat ik wilde worden, hoe ik hier was gekomen. En terwijl we naar haar kamer liepen, vertelde ik. Dat ik niet meer op school zat, maar op een kantoor werk. Dat Oma vijf minuten later weer vroeg of ik al wist wat ik wilde worden deerde me niet. Ze herkende me weer, en dat was genoeg.
Na een uur praten, waarbij Oma na elke vijf minuten vroeg of ik niet naar huis moest gaan omdat het zo donker zou worden, stapte ik op. "Ik ben zo blij dat je geweest bent," zei ze. Ik drukte drie zoenen op haar ingevallen wangen. "Ik kom snel weer terug," beloofde ik.
En terwijl ik de gang doorliep, richting de uitgang, hoorde ik Oma tegen haar buurvrouw zeggen: "Kijk, daar gaat mijn kleindochter. Een schat van een meid." |
|
|
|
|
|
