| |
 |
Paris
|
06 Oktober 2010 | 10:42:21
|
Morgen rond deze tijd zitten we in de trein. We zijn m'n moeder, tante, schoonzus en ik. De trein brengt ons naar Parijs. In slechts drie uurtjes! De trip werd ons drie jaar geleden dankzij mijn ziekte door de neus geboord, maar nu gaat het er eindelijk van komen.
Een paar weken geleden kocht ik in een schattig winkeltje in de Amsterdamse Negen Straatjes een Moleskine City Book: een klein boekje met daarin handige kaarten van Parijs en genoeg lege blaadjes om aantekeningen op te maken. Het staat al vol met adressen van gezellige parkjes, bijzondere wijken, leuke restaurantjes en andere tips en gaat de komende dagen aangevuld worden met onze belevenissen.
Ik heb er ontzettend veel zin in! Au revoir! |
|
|
|
|
Vol verwachting
|
30 September 2010 | 11:18:29
|
Inmiddels heb ik al twee keer een halve liter bloed bij de bloedbank achtergelaten. Het is ontzettend dankbaar en de vrijwilligers die er rondlopen zijn stuk voor stuk schatten. Ze rollen nog net geen rode loper voor je uit en zijn altijd in voor een gezellig praatje.
De laatste keer, ik weet niet eens meer precies waar we het over hebben, verstaat de vrouw me alleen niet zo goed. Want op een gegeven moment vraagt ze: "Leuk, hoe oud zijn ze, jouw kinderen?" Ik kijk haar niet begrijpend aan. "Ik heb nog geen kinderen hoor!"
Maar ik zit wél middenin het hele baby-gebeuren. Want.
IK WORD TANTE!! Mijn broer papa en mijn schoonzus mama. Mijn vader en moeder worden opa en oma. En allemaal zijn we helemaal door het dolle. Ik kan niet wachten tot de kleine hummel er is. Tot ik haar kan knuffelen. Want ja, ik denk dat het een meisje wordt. Al zal een babyneefje ook ontzettend leuk zijn. Ach, zo lang het maar gezond is.
En zo bijzonder. Dat ik nu al overloop van liefde voor iemand die zijn eerste stapjes op deze wereld nog moet zetten.
|
|
|
|
Buikgevoel
|
23 September 2010 | 16:28:05
|
Het is niet heel handig om drie kwartier voor je verjaardagsvisite arriveert met tranen in je ogen naar je spiegelbeeld te kijken, hopende dat je make-up op de juiste plaats blijft zitten. De tranen waren er vanwege m'n buik. Die zit me heel af en toe nog flink in de weg. Dan kijk ik er naar en denk ik: oh ja.
Het is nu ruim drie jaar geleden, maar als ik heel eerlijk ben is er nog geen dag geweest dat ik er niet aan dacht. Dat is op zich niet erg, maar op momenten dat ik me niet al te sterk voel, zijn die gedachten teveel. En dan volgen er tranen.
Het is niet het litteken waar ik mee zit. Ik verwachtte een ritssluiting, maar het enige wat ik zag, op dag twee na de operatie, was een dun streepje. Doordat het zo strak gehecht is, is het nu haast onzichtbaar.
Het is meer dat het soms voelt alsof mijn buik mijn buik niet is. Met de rib die een beetje uitsteekt, doordat hij verdrukt werd door het ding wat in m'n buik zat. Met het stukje huid naast m'n navel wat dankzij doorgesneden zenuwen, dood voelt. Dat hoort niet. Soms voelt het of ik de controle over m'n buik kwijt ben.
Dus besprak ik dat met m'n arts, een paar dagen later en weer sterker in m'n schoenen. "Maak je maar geen zorgen, voor die controle ben ik er," grapte hij. En dat is mede waarom ik zo dol ben op mijn arts, voor zover je daar dol op kunt zijn dan. Want laten we wel wezen: ik had hem natuurlijk liever nooit ontmoet. Hij legde alles rustig uit, voerde z'n controle uit en zei toen: "Het ziet er prima uit. En denk maar zo: geen buik is hetzelfde." Dat weet ik natuurlijk zelf ook. Soms moet iemand me weer even met de neus op de feiten drukken.
Ondanks alles, ondanks de dipjes, heb ik m'n buik met z'n litteken, uitstekende rib en gevoelloze huid lief. Omdat hij gezond is. |
|
|
|
Highschool sweetheart
|
21 September 2010 | 10:50:56
|
Ik zie hem nog zitten in de schoolkantine. Die leuke jongen met z'n blauwe broodtrommel, en altijd in het gezelschap van z'n vrienden. Via een klasgenoot kwam ik achter z'n naam en daar bleef het bij. Te verlegen om hem aan te spreken.
Tien jaar later is die verlegenheid grotendeels weg. En dus stapte ik zaterdag in de kroeg op hem af. Wat volgde was een gesprek over van alles en nog wat. Hij vroeg zich een paar keer hardop af hoe het toch kon dat hij me nooit op school heeft gezien. Tsja, op m'n 16de deed ik vooral heel erg m'n best vooral niet op te vallen. En dat lukte dus goed.
Voor we het wisten was het sluitingstijd en werden we de kroeg uitgeveegd.
En toen, toen hebben we buiten staan zoenen als pubers. Eventjes voelde ik me weer dat meisje van 16. En dat was precies wat ik nodig had. |
|
|
|
Fietsen
|
17 September 2010 | 15:36:49
|
Mijn roze omafiets: wat was ik er blij mee. Lot had eenzelfde soort fiets. Soms deden we net alsof onze fietsen paarden waren. Dan gaven we ze water en gras en waren we in de weer met borstels. Maar vaker fietsen we rondjes. Talloze rondjes moeten we hebben gefietst.
Toen we naar de middelbare school gingen, ik was toen 11, waren onze roze omafietsen aardig versleten. Tijd voor een serieuze, degelijke fiets: er moest immers elke dag een behoorlijke afstand worden afgelegd met een zware boekentas achterop. Het werd een Sparta Fashion. Met groen, blauw en een beetje roze (ik kon het niet laten).
Mijn nieuwe stalen ros bracht me dagelijks naar school, naar vriendjes en vriendinnetjes, naar werkweek in Bakkum en op Texel, naar hockeytraining, naar de stad en ging soms zelfs mee op vakantie: we waren onafscheidelijk. Door de jaren heen sneuvelde er wel eens wat. Een binnenband, een buitenband, een velg, meerdere spaken, wat fietsbellen, de spatborden, de snelbinders: alles is wel een keer vervangen. Maar het houdt natuurlijk een keer op.
En die keer was eigenlijk een paar weken geleden. Het licht was wéér stuk, er zat een scheur in m'n zadel, een slinger in m'n wiel en de versnellingen waren stuk. Dat laatste was niet heel erg - ik gebruikte m'n versnellingen immers al jaren niet meer - ware het niet dat de versnelling vast zat, in de zwaarste versnelling. En dat fietst niet heel soepel. Ik wilde m'n Sparta alweer naar de fietsenmaker brengen tot m'n vader opmerkte: "Is je fiets niet gewoon versleten? Hij is vaak genoeg opgelapt, misschien is het tijd voor een nieuwe."
Een nieuwe, wilde ik dat wel? Stiekem kan ik namelijk niet zo goed afscheid nemen. Maar pap en mam hielpen me een handje door me op m'n verjaardag een nieuwe fiets cadeau te doen. Een blinkende, zwarte omafiets. De perfecte stadsfiets. En wat ben ik er blij mee! |
|
|
|
Actie
|
09 September 2010 | 14:29:11
|
Ik heb een ontzettende zwak voor aanbiedingen. Wist u dat al?
Zodra ik ergens een aanbieding zie, krijg ik een waas voor m'n ogen en belandt het desbetreffende product à la minute in mijn mandje. En zo komt het dat ik een megavoorraad aan stofzuigerzakken heb. Echt. De komende vijf jaar, wat zeg ik, misschien wel tien, hoef ik die niet meer te kopen. (En nu maar hopen dat mijn stofzuiger het ook zo lang volhoudt) Tandpasta, watjes, wasmiddel, cakebeslag, wc-verfrisser, swifferverpakkingen, thee: ik kan inmiddels een mini-supermarkt beginnen.
Ik bespaar, maar geef tegelijkertijd geld uit aan dingen die ik (nog) niet nodig heb. De ruimte die ik over zou houden als ik koopjes links kon laten liggen...
Fles wasverzachter, iemand? |
|
|
|
Naar de kapper #2
|
06 September 2010 | 20:43:58
|
Londen was leuk. Heel leuk! Relaxed. Kort, maar lang genoeg om te weten dat ik nog eens terug wil. De hotelkamer was een klein paleisje. Het bed groot en hoog. Met een matras waar ik compleet in verdween. De badkamer was een soort mini wellnesscentre. Met een regendouche! En een bad! En omdat ik die thuis niet heb, moest ik daar natuurlijk in. Het eten was goddelijk. Het weer heerlijk, haast warm. En tja, knippen en föhnen kunnen ze ook al, die Engelsen.
En natuurlijk zit het allang niet meer zo.
Londen in vogelvlucht. Een telefooncel, een brievenbus en natuurlijk een cap.
Op naar het volgende uitje: een weekend Düsseldorf!
|
|
|
|
Blijheid op een troosteloze dag
|
26 Augustus 2010 | 11:22:58
|
Ondanks dat er vandaag een hoeveelheid regen valt die normaal in één maand valt, ben ik blij.
En dat moet ik natuurlijk even toelichten. Want. Laatst had ik een weekje vrij. Een heel leuke week waarin ik eigenlijk geen avond voor 12 uur in bed lag. Alles leuk en aardig. Tot ik na die week weer ging werken en in het normale ritme probeerde te komen. Lukte niet.
En nu moet u weten dat ik eigenlijk al mijn hele leven een goede slaper ben. U hoeft maar met uw vingers te knippen en ik slaap. Ongeacht hoe laat het is. Ongeacht waar ik ben. Ongeacht of er een bed ter plaatse is.
Maar opeens viel ik niet meer zomaar in slaap. De eerste nacht kon ik daar nog wel mee omgaan. De tweede en derde nacht ook nog wel. Maar na een week begon het me behoorlijk de keel uit te hangen. Toen ik eindelijk weer doorhad hoe ik in slaap moest vallen kwam er een volgend probleem de hoek om kijken: ik begon met slaapwandelen. En dan niet één wandelingetje per nacht, nee, het liefst twee of drie keer. Om gek van te worden. Want na een paar keer 's nachts de benen te hebben gestrekt sta ik 's ochtends op alsof ik ben overreden door een vrachtwagen.
Dit was het dan, dacht ik. Vanaf nu ben ik officieel een slechte slaper. En groeien m'n wallen.
Maar. MAAR! Vanochtend werd ik wakker en draaide ik m'n hoofd naar de wekker: 06.25. Ik kon m'n ogen haast niet geloven. Oké, m'n wekker zou pas over een uur gaan, maar ik had een hele nacht geslapen! En ik was blijven liggen! En ik voelde me enigzins uitgerust! Ik kon het nog!
Ik vraag me nu alleen af of de wijntjes van gisteravond hier iets mee te maken hebben. |
|
|
|
Daar ben ik weer!
|
24 Augustus 2010 | 13:41:26
|
U dacht dat ik zomaar met stille trom vertrokken was? Then you're wrong!
Een tijdje stond mijn hoofd niet naar loggen. En nu weer wel. Geloof ik. Ik ga het in ieder geval weer proberen. En dan zien we wel weer waar het schip strandt, of dat het nog lang en gelukkig zal varen.
Ik kan nu natuurlijk een update geven, met wat ik allemaal gedaan heb de afgelopen periode. Zodat u weer helemaal op de hoogte bent van mijn wel & wee. Maar ik dacht, kom, laat ik het eens anders doen. Wat wilt u weten? Kom maar op met die vragen!
En nu bestaat er de kans dat er niemand reageert. Dat niemand meer mijn weblog weet te vinden. Zou heel goed kunnen. Mocht dat het geval zijn, dan vergeten we dit logje snel. Maar toch schrijf ik hier dan dapper verder. Want zo ben ik. |
|
|
|
|
|
